NAH in het dagelijks leven
Direct na de gebeurtenis die het hersenletsel heeft veroorzaakt, is er veel aandacht voor degene die het overkomt. Er is dan ook veel en goede behandeling en zorg nodig. De patiënt komt, afhankelijk van de oorzaak en de ernst van het letsel, vaak terecht op de intensive care en hij of zij is al dan niet in coma. Patiënten komen als het goed is terecht in de revalidatie, om zoveel mogelijk terug te winnen van de vaardigheden die men voordien bezat. Dat is een moeilijk en vaak langdurig traject, maar het levert ook veel op.
Dan komt het moment waarop iemand is ‘uitbehandeld’. Het moment waarop revalidatie niet veel nieuws meer oplevert. De patiënt kan naar huis of, als dat niet meer mogelijk is, naar een aangepaste woonvoorziening.
Buitenstaanders denken dan vaak dat iemand genezen is en zijn of haar leven weer kan oppakken zoals voorheen. Direct betrokkenen [partners, kinderen, ouders en natuurlijk de getroffene zelf] willen ook niks liever, maar ze ondervinden dat het zo simpel niet ligt. Men moet leren leven met beperkingen, die veelal onzichtbaar zijn voor de buitenwereld. Omstanders hebben vaak weinig begrip voor die situatie en vinden dat er nu maar een punt gezet moet worden achter alles.